چند روز پیش برام از کوثربلاگ پیامکی اومد،با این محتوا که:غیبتتون خیلی طولانی شده…ما منتظر دل نوشته های گرم و صمیمانه شما هستیم….??

منم که مدت طولانی ای هست سراغ وبلاگم نیومدم(تقریبا از زمان تولد پسرم محمدهادی)و توی اینستاگرام فعالیت میکنم،انگار با این پیام ترغیب شدم به جمع رفیقانه هم قشر های خودم بپیوندم.

اول از همه نوشته های قبلم رو خوندم.راستش از قلم خودم خوشم اومد،اول به خودم یه آفرین گفتم.

بعد دیدم حالا که میخوام دوباره شروع کنم…چه قدر وضعیتم شبیه اون اوایله.

اول اینکه دوباره در آستانه مادر شدنم و از همتون التماس دعا دارم،اول برای سلامتیش و بعد برای خودم که بتونم این نه ماه رو خوب براش مادری کنم.چون تو بارداری دوم آدم یه کم از اون حال و هوای جدی و پرانگیزه بارداری اول دراومده.انگار همه چیز براش عادیه و این خیلی بده?

بعد دیدم تو یکی از نوشته هام از حضور امام زمان علیه السلام تو زندگی عادی مون گفتم و دعا برای سلامتی شون.

خوشحالم که این رو تونستم به پسرم منتقل کنم.بعضی شبا قبل خواب بهم میگه:مامان بیا دعا کنیم.خدایا امام زمانمون….بعد منتظر میمونه تا من بگم:سالم باشه. و ادامه دعا هاش?

جای از ترس سه نفره شدن و سرد شدن رابطه خودم و همسرم گفته بودم،که الحمدلله این اتفاق نیفتاد و حتی احساس میکنم عشقم نسبت بهش محکمتر و متفاوت تر و به نوعی بالغ شده.اما هنوز این ترس رو درباره چهار نفره شدنمون دارم?

از ذوق و شوقم درمورد غیر حضوری شدن درسم گفته بودم،که الان به شدت زیادی به اشتباهم معترفم…به حدی از وضعیت غیرحضوری تو حوزه خواهران عصبانی و ناراحتم که حد و مرز نداره…???

الانم که به حمدلله با تمام سختی ها درسم تقریبا تموم شده.مونده یک فصل از پایان نامه،دفاع و یک امتحان اصول ۴ که ان شاء الله اون هم میگذره.

من حسابی درباره خودم گفتم.

بقیه پرحرفیام بمونه برای آینده،که خیلی آدم پرحرفی ام.

شاید دفعه بعد از آینده متصور برای خودم و کلا درباره آینده ای که برای طلاب خواهر میبینم بگم.

شما هم از خودتون بگید و اینکه چه قدر منتظرم بودید.?

اللهم عجل لولیک الفرج.

یا علی…

خدانگهدار

از بس کرم داری و لطف تو بی حد است

یک پنجره فولاد برای این بارگاه کم است…

 ☑️امروز؛ نصب پنجره فولاد جدید در صحن گوهرشاد روبروی ضریح  مطهر امام رضا علیه السلام

چهارسال پیش بود فکر میکنم که به جلسه سخنرانی آقای عباسی ولدی رفتم.از طرف حوزه رفته بودیم.موضوع جلسه درباره افزایش جمعیت بود.تا اون موقع هیچکس مثل ایشون نتونسته بود انقدر قانعم کنه در باره این مسئله….

امروز بعد مدتها دوباره رفتم تو سایتشون،مطالب خوبی داره توصیه میکنم ببینید.ضمنا تو کانال تلگرامشون توصیه میکنم عضو بشید:@abbasivaladi

کتاب« من دیگرما» شون فکر کنم خیلی خوبه،من که ندارمش:’(:’(:’(دراولین فرصت که پول اومد دستم میرم میگیرم ان شاء الله

یه کتاب پرسش و پاسخ هم ازشون دارم.واقعا کاربردیه.تو پست بعدی اسمشو میگم.برنامه رادیوییشونم از این به بعد میخوام گوش کنم.

اینستاگراممو حذف کردم.عوضش از این به بعد میخوام وبلاگم رو به روز نگه دارم.شما هم رفاقت کنید و تنهام نذارید.💕💕💕

ممنون…

یا هادی النقی علیه السلام

اللهم عجل لولیک الفرج…

سلام محمد هادی خوبم،این وبلاگ چند وقته تغییر هویت داده وشده دفتر خاطرات من وشما.این چند وقته که خدای بزرگ ومهربون تورو به ما هدیه داده یک درس ساده اما بزرگ گرفتم که شاید قبلا میدونستم اما انقدر برام مجسم نشده بود.اون درس اینه که تا خدا نخواد برگی از درخت نمی افته.اگر هم برگی بیفته حتما به صلاح بوده که از شاخه اش جدا شده….

دوهفته پیش باز هم برام اتفاقی افتاد که راهی بیمارستان شدم.موقعیت نگران کننده ای بود.اما قبل رفتن به بیمارستان به خدا گفتم خدایا من بچه مو به کم کسایی نسپردم که حالا نگرانش باشم.بچه مو اول به تو بعدشم به امام هادی(صاحب اسمت)،امام حسن عسگری وامام زمان علیهم السلام سپردم.خودشونم نظر کردن تو رو برای مامان وبابا نگه داشتن.

اینو نوشتم تا اول در انظار عموم!!!!!!ازخدای بزرگم واهل بیت پیغمبر عزیزم(صلی الله علیه وآله)تشکر کنم ،بعدشم به خواهرای گلم بگم تو همه موقعیتا وهر جایی هستید اول توکلتون به خدا وبعدش امیدتون به اهل بیت علیهم السلام باشه.ریسمان رابطه تون رو با امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف قطع نکنید،با آقا درد ودل کنید تو همه موقعیتای سخت،آقا رو ظاهر تو همه ابعاد زندگیتون بدونید،باهاشون حرف بزنید وگزارش کاراتون رو به آقا بدید،خودتونو دخترای معنوی آقا بدونید وبه این وسیله رابطه تونو با آقا صمیمی تر کنید.

برای سلامتی تن آقا بعد هرنماز دعا کنید،دعا کنید ازمون راضی باشن وبرای برآورده شدن حاجات آقا دعا کنید.

نمیدونم چه قدر از حرفام درست بود اما اینا کارایی بود که از وقتی عقلم یه سری چیزا رسیده تو زندگیم اجرا کردم ونتیجه گرفتم.
(البته شاید منصفانه نباشه اگه اینو نگم،تو پونزده سالگی وقتی به اردو رفته بودیم یه آقای بزرگی این توصیه ها رو کرد واز همون موقع تو زندگیم عملی شون کردم)

بگذریم،؛اینو که نمیشه انکار کرد که امام زمان علیه السلام به یاد همه ما هست،اما بیاید شیعه های بامعرفتی باشیم تا به موقعش هم به دادمون برسن….

قربون کرمشون برم.

چرحرفی وجسارت  کردم ببخشید.

بچه ها تو روخدا میاید تو وبلاگم نظر بذارید،نمیدونید چه قدر خوشحال میشم.

برای مهمون توراهی مون هم اگه دوس داشتید دعا کنید.

اللهم عجل لولیک الفرج…

یا امام هادی علیه السلام.

تابعد،یاعلی

سلام عزیزدلم،سلام مسافر کوچکم…

الان که برای تو مینویسم باید دوماه دیگر هم به لطف خدا پشت سر بگذارم تا دیدن روی ماهت…این روزها که میگذرد فکرم درگیر چه مسایل عجیبیست…خیلی آدم معنوی ای نیستم متاسفانه…

این روزها همه اش فکر میکنم واقعا تو چه شکلی خواهی بود؟وقتی بیایی کودک صبور وخوش اخلاقی هستی یا بازیگوش وبدون صبر…به این موضوع وقتی فکر میکنم که از خانه همسایه طبقه بالا صدای گریه طولانی نوزادشان می آید،اما خوب میدانم قبل از این که به فکر صبر بودن یا نبودن تو باشم باید صبر را در خودم پرورش دهم…امیدوارم خواننده ها به افکار درهم برهمم نخندند اما حتی به این هم فکر میکنم که اتاق خوابت را چگونه تزیین کنم؟روزی هزاربار تصویر اتاق کودکانه ات را در ذهنم تصور میکنم.

به این هم فکر میکنم که نکند با آمدنت زندگی دو نفره من وپدرت به یک زندگی سه نفره سرد تبدیل شود…ولی از همه اینها مهمتر سلامتی توست…خداکند تو را سلامت به بغل بگیرم.

اما ارامش بخش تمام این افکار شلخته تکان های شیرین توست کودک بازیگوش وغیر قابل پیش بینی درونم…این روزها باتو که حرف میزنم سرباز امام زمان خطابت میکنم.

نمیدانم لیاقت این خطاب را داری یانه؟نمیدانم امام زمان ما را لایق پدر ومادر سربازش بودن میداند یانه؟من که از اول که تو مهمان دلم شدی خیلی التماسش کردم واشک ریختم خدا کند پدر عزیزمان دست رد به سینه مان نزند وما را برای خودش قبول کند.
آقای عزیزمان میداند که ما بعد از خدا به جز او کسی را نداریم،التماس اونکنیم،دست به دامن چه کسی بشویم؟؟؟امام زمان علیه السلام سرباز زیاد دارد، فرزند من نباشد آدم زیاد است که گره از کار دل امام زمان باز کند…اصلا همه عالم در خدمت امام زمان است….اما همین یک سرباز اگر فرزند من باشد ،من دیگر از آخرتم،از دنیایم،از عاقبتم ترسی ندارم…

شاید خوب نباشم اما خدا میداند عشق اهل بیت علیهم السلام  در دلم هست…اصلا توراهم برای عشق اهل بیت علیهم السلام خواسته ام نه چیز دیگر…

بگذریم غنچه ی عزیزم..بیصبرانه منتظر دیدنت هستم محمدهادی عزیزم…

السلام علیک یا هادی النقی(علیه السلام)

الهم عجل لولیک الفرج

پارسال که این وبلاگو درست کردم هنوز مادر نبودم.اما ماه رمضون امسال  بود که متوجه شدم خدای مهربون بهم یه نعمت بزرگ عطا کرده ومن مادر شدم.خیلی خوشحال شدم.الان اومدم بگم منی که این وبلاگو با اسم تربیت حسینی درست کردم خودم تا الان چه قدر روی تربیت حسینی بچه خودم موفق بودم به حرفایی که زدم عمل کردم.

یادمه تو یکی از مطالبم از وسایلی گفته بودم که عکس کارتونای خارجی روشونه.تاحالا هرچی برای پسر گلم خریدم سعی کردم از این چیزا که مال مملکت خودمون نیست روش نباشه.

ان شاالله که از این به بعدش هم همینطور باشه.اگر چه الان بازار پر از این چیزاست.دلم بعضی موقع ها برای خودمون که این چیزا رو میخریم وتولید کننده ها که تولید میکنن میسوزه واز خودم سوالمیکنم آیا یه ایرانی با ذهن خلاقی که که داره باید خودشو زتدگیشو به چهار تا فیلم وکارتون محدود کنه؟؟

بگذریم درسم رو هم که غیرحضوری کردمو حال شدم مامور محافظت از تپه استراتزیک.(تو یکی از مطالبم  از خونه وخونه داری گفتم )بچه های حضوری ناراحت نشن ها این موردو فقط در مورد خودم گفتم.

هرروز برای پسرگلم دعا میکنم.از امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف خواستم برای پسرم دعا کنن وبه عنوان سربازش قبولش کنن.پسرم رو هم وقتی باهاش حرف میزنم سرباز امام زمان صداش میکنم تا بلکه خد وآقاا ازم قبولش کنن.

پسرم هنوز دنیا نیومده ها .این که انقدر پسرم پسرم میکنم دلیل بر دنیا اومدنش نیست هاااااااااا.

برای پسرم دعا کنید خواهرای گلم،تاسلامت دنیا بیاد.به دعاتون توی این دوران حساس به شدت محتاجم.التماس دعا.

آهی کشید از دل از هم  گسسته اش

اشکش زگوشه های دو چشمش چکید تا

افتاد یاد مادر پهلو شکسته اش

یک کوچه ومادر وطفلی کنار هم

یک درب نیم سوخته وسرو پشت خم

در ذهن او تمام محن در مرور بود

کانجا بقیع بود سکوت وغبار غم

یک سو چهار پشته ی خشتی خشک دید

ابروی خود زفرط غضب سوی هم کشید

آنجا چهار جلوه ی حق زیر خاک بود

دست کسی ولی به زیارت نمی رسید

از خاطرش گذشت که تابوت پیکری

آن هم حسن ترین گل باغ پیمبری

در زیر تیر های جفا پیش اهرمن

تشییع شد میان غریبی،ستمگری

از زیر خاک یافت در آنجا سه نور عین

غیر از حسن،سه دسته گل از مزرع حسین

آقای ساجدین وشکافنده ی علوم

صادق ترین اهل بشر در دو عالمین

شمشیر را کشید به زانوی خود نشست

بر سینه جوشن وکمر رزم خویش بست

با خود مدام زمزمه می کرد جمله ای:

“تا انتقام چیز زیادی نمانده است”

“

وبلاگ من در رابطه با تربیت حسینی هست اما مطلبی رو انتخاب کردم که در ظاهر نه ولی در باطن حتما مرتبط با این موضوع خواهد بود.

مطلب رو از سایت تبیان انتخاب کردم.یک تهاجم پنهان فرهنگی که همه ما متاسفانه،غافلانه گرفتارش شدیم…

قصد داشتم برای پسرم (محمدحسین) شلواری مناسب فصل زمستان بخرم. اما رفتن به بازار با آن وضع افتضاح فرهنگی حاکم بر لباس‌ها و البته قیمتهای سرسام آور و ترس از تکرار اتفاق عید سال گذشته، مانعم می‌شد.

عید نوروز سال گذشته برای پسرم (محمدحسین) یک دست لباس خریدم. بعد از چند روز تازه متوجه عکس بن‌تن در پشت لباس شدم. چون حوصله رفتن به بازار و تعویض آن را نداشتم، خودم را توجیه کردم که چون عکس در پشت لباس است خیلی جلب توجه نمی‌کند. روز اول عید که محمدحسین لباسش را پوشید، خیلی دلخور بودم که چرا موقع خرید دقت نکرده‌ام. کاش برای تعویض لباس اهمال کاری نمی‌کردم.کلی به مغزم فشار آوردم که با این لباس بن‌تنی چه کنم. 40 هزار تومن پول بالایش داده بودم. دور انداختنش اسراف بود و هدیه دادنش، ترویج این تیپ لباس‌ها و طرح‌ها محسوب می‌شد. به این فکر افتادم که یک تکه دوزی آماده بخرم و روی آن بچسبانم. ولی مطمئن بودم، تکه دوزی‌های موجود در بازار هم، همین عکس هاست؛ بن‌تن و مرد عنکبوتی و باب اسفنجی و باربی و زیبای خفته و… بالاخره به خواست خدا، فکری به ذهنم رسید.

خرجش یک دفتر 2700 تومنی و یک ساعت وقت گذاشتن بود. جلد بعضی از دفترهای سینا و ثنا و ثمین، طلقی است و از طرفی طرحهای مفهومی و زیبایی هم دارد. برای محو کردن چهره بن تن از پشت لباس، جلد یکی از دفترهای سینا را قیچی کردم و عکس سینا را از آن وسط درآوردم و روی عکس بنتن دوختم و شد اینکه می‌بینید.

امسال هم قصد داشتم شلواری برای محمدحسین بخرم که هم ارزان باشد، هم زیبا، هم منقش به عکس و طرحی جذاب، هم گرم و نرم و راحت، و علی الخصوص جین نباشد. چرا که معتقدم شلوار جین مانع حرکت راحت و ورجه وورجه بچه‌ها می‌شود. مطمئن بودم شلواری با این ویژگی‌ها به هیچ وجه در کل ایران پیدا نمی‌شود چه رسد به سبزوار!

اگر چنین لباسی در بازار پیدا شود که همه جوانب را در نظر گرفته باشد، بایستی به مسئولین فرهنگی کشور دست مریزاد گفت و کلی تقدیر و تشکر و عود و اسفند خرجشان کرد که گوش شیطان کر، چشم نخورند.

ز آنجا که دستی در خیاطی دارم تصمیم گرفتم خودم شلواری برایش بدوزم که تمام این نکات در آن لحاظ شده باشد. نیم متر پارچه زیبا و گرم و نرم به رنگ سبزخریدم 11000 تومن. از آنجا که زیپ و قزن مناسب شلوار بچه‌ها نیست و کودک را اذیت می‌کند، 30 سانت کشباف برای بالای شلوار و دور کمرش خریدم، شد3000 تومن.

جلد یک دفتر 2700 تومنی سینا را قیچی کردم برای طرح روی شلوار. دو عدد قرقره هم رنگ لباس هم برای چرخکاری زیر و روی لباس و دو عدد دکمه تزئینی هم خریدم. بعد از تکمیل شلوار و استفاده از عکس سینا روی شلوار، دوست داشتم یک نوشته یا یک سری عدد هم روی لباس پیاده کنم.

مصر بودم که از حروف و اعداد انگلیسی استفاده نکنم. اما روی اینکه از چه کلمه یا عبارت یا عددی استفاده کنم، خیلی فکر کردم. دوست داشتم از عددی استفاده کنم که واقعه یا تصویر خاصی را در ذهن تداعی کند. ابتدا عدد 1357، سال پیروزی انقلاب به ذهنم خطور کرد، اما در آوردنش وقت می‌برد و کمی برایم سخت بود. بالأخره عدد 9 را انتخاب کردم. مدنظرم 9 دیماه 88 بود. روز بصیرت ملت ایران.

جمعاً با حدود 18000 تومن یک شلوار همه چی تمام، برای پسرم دست و پا کردم. خدا را شکر.